|
براي ......
براي
محنت انسان در اين فراز و فرود
براي
چشم سياه و براي چشم كبود
براي
دانه و دهگان، براي آب و زمين
براي
كلبه روشن، براي پرچم دود
براي
عشق كه غوغا به روزگار فكند
براي
هم نفسي ها، براي گفت و شنود
براي
چشم كه ديد و ، براي پا كه ريسد
براي
دست كه پل را نهاد بر سر رود
براي
گردش آهن به زير پاي زمان
براي
كار كه نان را از دهان كوره ربود
براي
اين در بسته، براي اين همه قفل
براي
آن كه نبست و ، براي آن كه گشود
براي
واژه كه انديشه را نوشت به سنگ
براي
آن كه نوشت و براي آن كه سرود
بازگشت به فهرست
|
|
نوروز
نوروز!
اي تولد دوباره خاك
دشت از حرير جامه سبز تو موج موج
پستان تپه ها ز تو پر شير
پوشيده اي به شانه و بازوي كوهسار
شال نرم ابر
برقامت فلات
پیراهن بهار
اي مادر نجيب زمين
اي پاك
اي شعله
اي زبان سرخ دلير
امسال، سال كيست؟
سال نهنگ پير؟
يا سال گرگ هار
با سالهاي نيامده،
آيا؟
همراه تو
سال سپيد كبوتر،
خواهد آمد؟
زردي را از ما بپذير
سرخي را به ما ببخش
اي نوروز
اي نوروز
بازگشت به فهرست |
|
تنهائيت
رابدوش من بگذار
تنهائيت را به دوش من بگذار
به تو
گفته بودم
كه باد
برگ هايت را خواهد برد
و
برهنه مي ماني
و فصل
سرد به درازا خواهد كشيد
گفته
بودم
كه
تبرها همدستان آتشند
و روح
بيابان در جنگل حلول خواهد كر
و
درختان بيدار را،
سرما خواهد زد
تو،
چند
سال.
روزها
را بر ديوار شمردي؟
و چند
سال،
اوراق
فرسوده را.
در
جستجوي گمشده ات كاويدي؟
در آن
سال ها
گياهان
گوشتخوار
ريشه
در اعماق فرو بردند
و فسيل
هاي باستاني را نوشيدند
و
تناور شدند
و دست
هايشان از دريا ها گذشت
و تو،
به
كاشي ها و كبوترها آويختي
كه
سپيده اي در راهست
تا،
كتاب
هايت را به گندم فروختي
و
سقفي،
كه يك
سال بر سرت باشد
حالا،
هزار
زخم داري
كه در
سكوت پوشانده اي
و واژه
ها،
در تو
به يائسگي رسيده اند
برايت
چه مي توانم كرد؟
تنهائيت را به دوش من بگذار
بازگشت به فهرست |
|
درخت
بهار
گفت به نجوا:
كه برگ
سبز و شكوفاست
خزان
به خشم در آمد:
كه زرد
و خشك و غم افزاست
به
خنده گفت زمستان:
كه برگ
چيست؟
سبز و زرد كجاست؟
در اين
جدال، كسي،
پاسخ از درخت نخواست!
بازگشت به فهرست |
|
گناه
گناه
آن نبود
كه با
جرعه اي
ناهمو
ار را
بر خود هموار كرديم
و
نگاهمان،
بر
زيبائي درنگ كرد
كه هر
دو را،
تاز
يانه
از دوشمان بر مي داشت
گناه
؟آن بود،
كه در
ما،
انديشه
اي روئيد
با
ميوه ممنوع
و
ترديد و پرسش،
در صعوبت زيستن
كه
تشنگي نياز اندام هاست
و عشق،
ضرورت تكثير
و
تكامل
عدالت
موعود،
در بقاي نيرومند
و
رسالت نان.
كه باور نداشتيم
در
كشتن،
يا مردن
و حال
زور
در بازو
كالاي
بنجل بازار است
كه ((
عدل)) را به دوش مي كشد
و در
كيسه،
ديوهاي فرمانبر
چقدر
نوشتيم؟
و بچه
هاي تنبل كلاس،
به
دست هاي جوهريمان خنديدند
كه پيش
از ما، دريافتند:
(( كاسب حبيب خداست))
نيمه
عمري كمتر گذشته است
كه
كتاب ها يمان را مي خرند
براي چشم نوازي
زر
كوب،
همرنگ،
و هم قد
تا
بهاي ناني باشد
از
صبحي،
تا صبحي
در
حجره هايشان قلم مي زنيم
در
بردگي حساب ها،
در
روزگار تقاعد
و ساعات شرعي
بازگشت به فهرست |
|
دوزخي
.......... شايد من
از
كائنات دوري
به
ميهماني زمين آمدم
با
نيمي خاك
و نيمي آسمان
كه
ستاره بدرقه ام كرد
و
زمين،
با ابر
و موج به پيشباز من آمد
خون
كدام ستاره در من بود؟
كه
آسمان را فريفتم
و زمين
را به دروغ آلودم
بهشت
خالي خواهد ماند
دوزخ
اما،
سزاي
من است
كه
فرشتگان را از زمين،
كوچاندم
بازگشت به فهرست |
|
ماهي
نشسته
بود،
عارفانه در كنار مرداب
در
دستش،
تارموئي زلال و نا مرئي
كه چشم
را مي فريفت
و تكه
گوشتي بر قلاب
كه شامه را
اين سو
گرسنگي
آن سوي
تر قلاب
و در
كناره،
شعله و چاقو
در پي
اطعام من است
تا ژرفا
و با سماجت قلاب
بازگشت به فهرست |
|
سفر
اي صبح
در گريبان
اي شب
فكنده بدوش
دريا
مرا هميشه بياد تو مي برد
با موج
هاي خسته بازيگوش
نجواكنان ز دور،
با جاده هاي مه آلود
دريا
مرا هميشه بياد تو مي برد
سرشار
از سكوت،
اما،
سرشار
گفتگو،
از
آنچه پيش رو
از
آنچه رفته بود
ساحل
همان
دوباره سكوت
گوئي
تو هم،
نشسته
در آن سوي شعله ها
داري
دوباره گرم
به من گوش مي كني
تنهائي
غريب،
در من
اگر چه روح بيابان،
دميده بود
نفرين
به گردباد سفر باد
نفرين
به مادري كه سفر زاد
تنهاتر
از ستاره
در
كائنات لال،
پرواز مي كنم
شب را،
نيامده از راه
آغاز مي كنم
دريا
همان،
دوباره كبود
اي
ستاره دورتر از من
اي شب
فكنده بدوش
دريا
مرا هميشه بياد تو مي برد
با موج
هاي خسته بازيگوش
نجواكنان ز دور،
با جاده هاي مه آلود
بازگشت به فهرست |
|
بيابان
اين
جرعه
عينك
سياه من است
در
نيمروز بيابان
و سايه
دستم،
بر چشم
هاي عرق سوز
كه مرا
به رضايت،
فريب مي دهد
دستم
را باز كن
يا
عينكم را بر چشمم بگذار
تا
بيابان را،
به رنگ
تيره بيارايم
پوست
مي كند آفتاب
از تن برهنه من
بازگشت به فهرست |
|
بركت
آنچه
باد به خانه تو آورد
بركت
نبود
خون
طاقت من بود
در
لابلاي تسمه و چرخ
شكر
كدام مي كني؟
فراخ
دستي خود
يا دست
هاي خالي من؟
بازگشت به فهرست |
|
تلاقي
در پشت
خط سرخ
تقويم
سالهاي نيامده را هم،
نوشته اند
مرگ
مرا براي كدام زمستان،
رقم زده اند؟
در پشت
آن تلاقي سرد،
با آب هاي گرم
بازگشت به فهرست |
|
چشم ها
چشم
ما ميشي بود
چشم
جنگل سرخ
چشم
سبز برگ ها
ما را به كشتن داد
بازگشت به فهرست |
|
بهارشرقي
فصل ها
در راه
بند كدام بيابان زمين گيرند؟
كه
دانه ها اذن رويش نمي يابند
و گوزن
هاي گرسنه
در كولاكبه آتش صيادان پناه مي
برند
نام
اين جزيره مدفون چيست؟
و در
كدام مدار؟
كه به
موج بسپارم
در
بطري
به سوي
سواحل امداد
در قتل
عام وقت
سيگارهاي اضطراب
احظه
هاي تهيدست را،
در تهاجم باد
بر
گريز مي كنند
حال كه
زمين اين گونه كوچك است
و
آسمان كوتاه
و صدا،
در
بازدمي به كائنات مي رسد
بلندگو
ها
با
تازيانه هاي بزرگ
دست از
رستگاري من مي كشند؟
و باد
، آيا،
به
گيسوي دخترم خواهد وزيد؟
و
درها،
اسم شب
را،
به
آستين كوتاهم،
خواهند گفت؟
و تو،
اي
بهار شرقي
مرا
به آبهاي جاري خواهي برد؟
و لحظه
هاي تهيدست،
اين
دانه هاي سوخته را،
بارور خواهي كرد؟
چگونه
از اين همه بيابان خواهي گذشت؟
اي
بهار شرقي،
چگونه؟
بازگشت به فهرست |
|
عطوفت
در فصل
عشق
آهوان
تشنه را كشتند
تا آيه
هاي عطوفت را،
بر
پوست ها يشان،
بنويسند
بازگشت به فهرست |
|
چه مي تواني كرد؟
چه
ميتواني كرد؟
با من،
چه مي
تواني كرد؟
دوزخي
داري،
كه بسوزاني
اين تن
برهنه من
در
آستانه آتش
و
بهشت،
عشرتگاهي نه سزاوار آدمي
آن كه
بايد ديگري را ببخشايد
منم،
كه بي
رضايت خود زاده شدم
ايمان
مرا زمين بلعيد
دوزخت
را مشتعل تر كن
بازگشت به فهرست |
|
سياه وكبود
نيزه
در كتفم فرو مي بري
كه
باور ندارم
آن كه
از آسمان خبر آورد
چشمش كبود بود
دشنه
در قلبت فرو مي برم
كه چشمش سياه بود
آن جا،
در
بالا،
كسي به
كهكشاني تكيه داده است
و به
گلادياتورهايش،
در زمين
فرمان
مي دهد:
بكش!
من
كشته خواهم شد
كه با
هيچ ايماني نمي جنگم
بازگشت به فهرست |
|
بامداد
چون
قله در فراز
سنگين
گرفت راه به طوفان
چون
دشت در فرود
گسترد
هر چه داشت
پدر
پيش پاي موكب انسان
چون
بامداد طلوع كرد
از كرانه ناباور
از سيم
خاردار گذشت
سر بر
زد از حصار
بارو
شكستو،
برج
شكستو،
گشود در
با آن
غم بزرگ
كه او داشت
جائي
براي ساغر و ساقي نمانده بود
در شعر
ياغي اش
در قلب
قاره شب،
چون سپيده دم
مشعل
بدست آمد و ، فرياد را سرود
در
شعر
تلخ خويش افيون به كام تشنه نسل جوان نريخت
مستي
پراند از سر مستان خوابگرد
در آب
هاي مرده موج برانگيخت
بيدار
كرد و رفت
فرمان
نبرد ز ياساي انجماد
در
جنگل زمين
چون
دانه اي سترگ
نسل
دلير سخن زاد
نسلي
كه نسل دگر زاد
آن
خيره كيست،
كه گيرد
راه
گذر،
به نسل
شتابان بامداد؟
مهتاب
او،
ز چاك
گريبان شب دميد
صبحش،
نشان ز
بناگوش خاك داشت
پر بود
ساغرش،
از باده اميد
او نيل
را شكافت
او
اژدها نكرد عصا را،
گسترد
سايه به صحرا و شاخه را،
سر شار
لانه كرد
يادش
به خير باد
آن شرزه بامداد
4/5/79
بازگشت به فهرست |
|
سفر شبانه
وقتي
كه شب،
دوباره
به من اخم مي كند
و زخم
هاي قديمي
سرخ و
كبود در دل من باز مي شوند
شعر
گرسنه اي در من
براي
يافتن واژه اي نجيب
در
كوچه هاي دربدري پرسه مي زند
اما در
اين فراخ
يك
دانه نمرده
يك
واژه عفيف،
پيدا نمي كند
و تمام
نجابت ها،
حتي زنان
بكارت
خود را،
در
سالهاي سربي از دست داده اند
و آن
عنكبوت،
كه
بورياي مشبك را
در
انزواي رواق هاي بي آفتاب،
تنيده بود
پرواز
را از پروانه ها گرفت
و
لبخند مضحك جواني
در قاب
هاي كهنه
به
ديوارهاي كهولت،
مصلوب مانده است
وقتي
كه صبح مي شود
با من
هنوز
شعر گرسنه
در
كوچه هاي دربدري پرسه مي زند
و روز،
با
هايهوي شعبده ،
آغاز مي شود
بازگشت به فهرست |
|
گويند
مرا چو زاد مادر .....
گويند
مرا چو زاد مادر............
فرياد
را به من بياموز
شكيبايي شرقي.
سكوت
را،
خواهد آموخت
بازگشت به فهرست |
|
نگاه
چراغ
ها
در
تباني دريچه و باد
خاموش
مي شوند
و ذهن
برگ
پرنده
را از ياد خواهد برد
انديشه
اهلي ما
حيله
اي نياموخت
و
درندگي جنگل را باور نكرد
كه شرب
و دندان
در پشت
صداقت گياه،
پنهانند
و ما،
با فتح
هر نگاه
مهرباني زمين را،
براي
آسمان سروديم
و با
ابر،
دريا
را به آسمان برديم
و در
دهان دانه چكانديم
آنچه
روئيد
جهان
را انباشت
و زمين
را بلعيد
از اوج،
تا اعماق
و
اشتهاي حريصش،
رد پاي
ما را،
در
انزواي بيتبان،
پي گرفت
و شب
طلوع كرد
و ما
پير شديم
و آينه
ها را ترك كرديم
با
نگاه اهلي ما
هيچ
چشمي مهربان نبود
نه سبز
زمين،
نه
كبود آسمان
بازگشت به فهرست |
|
تاراج
ايستاده ام گرسنه
بر
كوهي از مس
و
دريايي از نفت
كه از آن من است
و با
تازيانه تو
زمين
را مي كاوم
و مي
ريزم در دهان كشتي ها به تاراج
تا تو،
تازيانه در دست،
بماني
بازگشت به فهرست |
|
دست هاي ما
وقتي
دست هاي ترا فتح مي كنم
وقتي
مرا به (( خسته نباشيد)) ساده اي
تسخير مي كني
با اين
همه نگاه،
كه بر
گرد دست هاست
احساس
ميكنم:
تنها
دري كه قفل ندارد،
ميان ماست
آهسته
حرف مي زنم
قفل
بزرگ،
خوابانده گوش
تا
بشنود نگاه ترا با من
در را
ببند ار آن سو
با چفت
و قفل دروغين
من نيز
بسته ام،
با تار عنكبوت،
در گوشه سكوت
بگذار
خواب چيره شود،
بر چراغ و بام
تا دست
من
كه
تشنه و تنها و زخم دار
از
گير و دار غائله روز مي رسد
سر را
نهد به شانه
انگشت هاي تو
بازگشت به فهرست |
|
مسلخ
با
تازيانه هاي بلند
ما را
به مسلخ مي برند
وما،
سر در
پناه سايه يكديگر
به
خشنودي ذبح شرعي
از
ريگزار مي گذريم
تا
وعده گاه آب و عليق
و
اشتهاي ابدي
راهي
نيست
جز شبي
تا سپيده دم
و
دستي،
تا دشنه اي
بازگشت به فهرست |
|
اسيران
اسيران
جنگي را،
به
نشانه پيروزي
در شهر
مي گردانند
با
چهره هاي پر از چرك و عرق
نگاهم
مي كنند
نگاهشان مي كنم
چون
پياده هاي شطرنج
كه بي
هيچ دشمني،
با هم مي جنگند
بازگشت به فهرست |
|
اعتراف
گفتي
بنويس: بهار است
نوشتم
اما
دلم،
از پشت
نگاهم پيداست
خط مي
كشد
به
هرچه نوشتم
بازگشت به فهرست |
|
دست
دستي
دستم را نمي گيرد
تا بر
خيزم
بنشينم،
با
دستي،
دستي ديگر گيرم
بازگشت به فهرست |
|
ديروز
ديروز
را سپرده ايم به خاك
امروز
را ، به باد
تا چه
خواهد كرد؟
پنجه
تاريك فردا
با
زلال دست هاي ما
بازگشت به فهرست |
|
تشويش
تفنگ
روي ميز قاضي بود
با نام
و نشان من،
بر قنداق
بر
خاستم
بر دارم
دزد
گفت اين مرد،
هنگام
كار ذهن مرا آشفت
شب،
با
چراغ نا هنگام
محكوم
شد چراغ من،
به خاموشي
بازگشت به فهرست |
|
كدام؟
گفتم
: زنده باد
گفتي: مرده باد
گفتم: مرده باد
گفتي: زنده باد
كدام
بايد بميريم؟
من، در
زادگاه خويش؟
يا تو؟
در
سرزمين من؟
بازگشت به فهرست |
|
لولو
ما را
ز شير گرفتند
اما،
دندان
براي جويدن نداريم
جز لثه
نرم و انگشت
چيزي
براي مكيدن نداريم
ممه ها
را لولو ز ما دزديد!
بازگشت به فهرست |
|
يتيم
پدرم
زير طاق كسرا مرد
نا پدر
تكيه زد به جاي پدر
روز در
انتظار تاريكي
شب
دقيقه شمار خفتن من
اين
پدر كشته شعله هاي يتيم
در
دلم،
مخفيانه بيدارند
بازگشت به فهرست |
|
صدف
بسترم صدف خالي يك تنهائي
است
و تو چون مرواريد
گردن آويز كسان دگري
ه . ا .سايه
صدف
سفره
من
(( صدف
خالي يك تنهائي است))
شرمسار
من و يك دوست،
كه مهمان من است
آه اي
مرواريد؟
بسترت
در صدف ساغر كيست؟
بازگشت به فهرست |
|
وقتي به ياد
من مي آئي
وقتي
به ياد من مي آيي
مي را
به ياد من مي آوري
مثل
گلوي بطري خالي
رها
شده،
در ساحل،
در سنگ
چين اجاقي سرد
وقتي
به ياد من مي آيي
شعله
را يه ياد من،
مي آري
بازگشت به فهرست |
|
سياه وسفيد
مانديم،
در سياه
و
مرديم،
در سپيد
زير
طاق آسمان آيا،
رنگ ديگر نيست؟
بازگشت به فهرست |
|
تصوير
وام
از كتاب (( تصوير دوريان گري))
اثر اسكار وايلد
تصوير
من دو
تصوير دارم
روي
ديوار اطاقم
اين
سوي و آن سوي ميان سالي
يكي
مي خندد
با
نگاه فاتح
و
موهاي موج دار
در زير نور افكن
پيراهن
و كت و كراواتش
هم خوان و هم نواز
مثل
اعضاي يك اركستر
و آن
يكي
به زور
نشسته در برابر عكاس
با چشم
هاي كج و مج
و نگاه
مغلوب،
روي
پله هاي بانك
در
روزهاي آخر فروردين
من دو
تصوير دارم
با
اختلاف يك هزار و سيصد سال
اين
سوي و آن سوي ميان سالي
بازگشت به فهرست |
|
جهات اربعه
خدا
هميشه روبروي ماست
در
زيستن،
و مردن
هميشه
در يك سو
آن سه
سوي ديگر را
چه كسي آفريده است؟
بازگشت به فهرست |
|
كوچه ها
در من
هر سال
درختي
تناور به خاك افتاد
مي
خواهم
كوچه
هاي جنگل را به نامشان بگذارم
بازگشت به فهرست |
|
من تازيانه ندارم
خدا،
به من
گفت:
رو به
من بايد بميري
يك لا
قبا
سپيد
گفتم:
بگو كجا هستي؟
گفت:
تنها، در بيابان
گفتم:
آيا، با اين همه بهار؟
تازيانه اي بر من فرود آمد
و خدا
گفت: آن دست،
دست من نيست
من
تازيانه ندارم
بازگشت به فهرست |
|
هميشه
من
هميشه عاشق بودم
هميشه
از من،
تنها
چشمم برهنه بود
و از
آنها،
كه دوست مي داشتم
تنها چشم ها يشان
در من،
آسماني
است پر از ستاره
پر از
نگاه،
در دور دست
سبز و سياه و كبود
دست
هايم،
چيزي
براي گفتن ندارند
دستشان
هميشه خالي بود
هميشه
بازگشت به فهرست |
|
شيطان
شيطان
سنگسار،
جان نباخت
از زير
لايه هاي شن به در آمد،
نيمه جان
و گم
شد
با شب
كلاه
در
سياهي بازار
بازگشت به فهرست |
|
هفت سين
ما
دانه را ،
به
نشانه نمناك كوزه كاشتيم
شايد
بهار را،
بي (( سين )) سكه،
در
كنار سفره برويانيم
آن سوي
پنجره،
هنوز
زمستان است
بازگشت به فهرست |
|
وقتي سكوت مي كني
وقتي
سكوت مي كني
وقتي
سكوت مرا گوش مي كني
چيزي،
آيا،
براي گفتن
هست؟
بگذار
عاشقان قديمي
هجران
را بسرايند
و
درازاي شب را
و جهان
را به يار بفروشند
برخيز
تا دست
هايمان را بشوئيم
و با
تكه اي
از پيراهنت
زخم
زمين را ببنديم
بازگشت به فهرست |
|
بلد
در خيل
اين همه آدم
در
لابلاي اين همه آهن
نه راه
هست
براي برگشتن
نه وقت
مانده،
براي
ايستادن
و در
برابر اين سيل
آبشار
بلند افتادن
بلد از
پشت سيل در راهست
بازگشت به فهرست |
|
سود ا
من كار
مي فروشم
تو وقت
مي خري
بار كج
من و تو
به منزل نمي رسند
بازگشت به فهرست |
|
خواب
هيچ
طبلي بيدارت نمي كند
تو در
خواب نيستي
خو را
به خواب مي زني
بيداري
را بر ما،
ببخشاي
1-
مضمون از من
نيست ،از ديگران شنيده ام
بازگشت به فهرست |
|
حسرت
من
كبوتر چاهم
تو،
كبوتر
گنبد
مي
دانم،
در
حسرت بياباني
بي
آشيانه كاشي
بي آب
و دانه نذري
بازگشت به فهرست |
|
عشق
عشق
چيز لطيفي است
مثل يك
لطيفه بي جا
با
سوگوار،
در مسجد
بگذار
، جامه در آريم،
از عزا
و
لبخند را دوباره بشناسيم
بازگشت به فهرست |
|
همسفر
من با
هزار پاي زمان همسفر شدم
با دست
بسته،
پاي
گرفته به گچ
با دست
راست مي نويسم
براي
رسيدن،
رهائي يك دست من كافي است
بازگشت به فهرست |
|
مرثيه اي براي
پرنده
باد
در پيچ
كوچه كمين كرد
دستي
گشود پنجره اي را
و
روشني
مثل
پرنده سپيد
نشست
بر سر ديوار روبرو
دلتنگ
باد از
كمين بدر آمد
و
خشمگين
زبان
پرده را كشيد از دهان پنجره بيرون
و پنجه
در گلوي چراغ افكند
پرنده
زير پنجره
جان داد
بازگشت به فهرست |
|
اعجاز
مرده
بر زنده مي دهد فرمان
خفته
نان مي ربايد از بيدار
اين
آيا
معجزه نيست؟
بازگشت به فهرست |
|
در آستانه تنهائي
در
آستانه تنهائي
خود را
به دست باد سپرديم
شايد،
در
گوشه اي از جهان
در زير
تكه آسماني، آبي
فرود آئيم
هنوز
در سفريم
آسمانهاي آبي
و خاك
هاي سبز
هيچگاه
از آن
ما نبود
آيا
بياد داري
عشق
تا كجا همسفر ما بود؟
بازگشت به فهرست |
|
ديوار
ديواري
بلند
خدائي
در آن سوي
انساني
در اين سوي
و مردي
بر فراز
ديلماج
هر دو سوي
و
دستمزدي
دقيقه شمار
بازگشت به فهرست |
|
باور نمي كنم
بهشت
جاي خوبي است
با عيش فراهم
تو
چه
اصرار داري؟
من، با
ثواب
شريك
عيش تو باشم؟
باور
نمي كنم
تنگ
است چشم تو
بازگشت به فهرست |
|
سكه
در دست
كودكي ،
سكه زري
سكه
زري،
در دست زرگري
تو
آيا
خريداري؟
من زرگرم، بخر!
بازگشت به فهرست |
|
كر مي كني!
فكر مي
كني
عاشق
نبوده ام، هرگز
فكر مي
كني
عشق را
نمي فهمم
تو
اشتباه
مي كني
گلوي
خشك خانه همسايه
عشق را
در گلوي من خشكاند
بازگشت به فهرست |
|
فرد ا
فردا،
بي
حضور ما،
از آن
توست
رنگ
بردار و تصويرش كن
سرخ و
سوخته
ما را
نيز ببخشاي
كه
امروز را،
براي
تو
با رنگ
سبز كشيديم
بازگشت به فهرست |
|
اينجا نگرد
اينجانگر
نمي يابي
برو به
كوچه خاموشان
برو
خانه تنهايان
در
هايهو
دهان عاطفه،
بسته است
بازگشت به فهرست |
|
چراغاني
بهار
آمده اما،
هوا زمستاني است
نزد
جوانه درخت و ،
پرنده زنداني است
نگاه
پنجره ام را،
به روي شب بستم
در اين
چراغ كشان،
كوچه ها چراغاني است
..................
(1) دو
بيت از يكي از غزل هايم
بازگشت به فهرست |
|
آسيا
نيمه
اي از جهان
نيمه
اي از انسان
زرد و سپيد
رويشگاه تمام معابد
زادگاه
تمام پيامبران
قاره
گرسنه
بازگشت به فهرست |
|
نفس
در
روزگار لانه قسطي
براي كبوتر
و جيره
بندي دريا
براي قايق و ماهي
نفس
عميق بكش
شايد
فردا
هوا را
در كپسول بفروشند
بازگشت به فهرست |
|
پياده
در
عرصه جهان
پيادگان شطرنجيم
در جنگ
با سوار
و در
آستانه فتح خانه هشتم
از هفت
خوان
هزار
سال پيش
گذشتيم
بازگشت به فهرست |
|
دشت
گول
هجوم همهمه خوردم
كه دشت پر است
هزار
آدم تنها
در اين بيابان
بازگشت به فهرست |
|
سكوت
درست
همين است
بايد
گرسنه بماني
سيري
زبان سرخ ترا باز مي كند
انبارهاي پر
فرمانبران سكوتند
بازگشت به فهرست |
|
سنجاق
من
كوچكم
به
اندازه سنجاق
تو
بزرگي
هزار
برابر من
قد يك
بادكنك گنده
آيا مي
تواني
در
كنار من بنشيني؟
بازگشت به فهرست |
|
آئينه
آئينه
كودن است
كه پشت
نقاب را نمي بيند
پياله
راستگوست
كه با
يك نگاه
پشت و
روي ترا شناخت
بازگشت به فهرست |
|
بازي
برخيز
اي مرد
تنها
بازي
تمام شد
صندلي
ها خالي است
بازيگران ز چهره خود رنگ شسته اند
و ديري
است
رفته
اند
برخيز
سكه ها
از مرزها گذشته اند
و
شبگردان
قفل ها
را مي شمارند
هوا
باراني است
چترت
را بردار
آن سوي
خيابان
هنوز
ميكده اي باز است
بازگشت به فهرست |
|
صدا
صدائي
از دور
صدائي
از ژرفا
آدم ها
محو
جمال يكديگر
در سواحل كر
بازگشت به فهرست |
|
من و تو
آنچه
از من مي خواهي
لالائي است
آنچه
از تو مي خواهم
فرياد است
آب من
و تو هيچ به يك جو نمي رود
بازگشت به فهرست |
|
قطعه 4
سپيده
سر زد
سروي
جوان
خود را
در قاب عكس روبرو
تماشا
كرد
بادي
تند
چنگ در
موي زني انداخت
چادري
سياه
مثل
درخت شكسته
به
سنگ افتاد
مردي
تنها
با
سكوت دروغين
در
كوچه وار عكس ها
قدم
مي زد
ابري
از
زمين
به
آسمان باريد
بازگشت به فهرست |
|
سايه
سايه
پيش از
اين
نفس
هايت
خواب
زندگان را بر مي آشفت
اينك،
صداي پايت
اشتهاي
مردگان را
تو
مرده به دنيا آمده اي
كه
گورت را به دوشت نهاده اند
سايه
ات را،
از
سايه ديوارهاي هرزه
بپوشان
بازگشت به فهرست |
|
زيبائي
خوشگلي،
اندكي
از زيبائي است
و
زيبائي
تمام
جهان
حتي
دندان ببر
در
گلوي آهو
زشتي
را انسان آفريد
از آن
وقت،
كه
براي آتيه
انباشت
بازگشت به فهرست |
|
دانه بندي
انديشه
را سرند ميكنند
دانه
هاي ريز
از
دريچه هاي مشبك
گذشته اند
دانه
هاي درشت
بايد شكسته شوند
بازگشت به فهرست |
|
پنجره
مثل
بهار
خود
رابياراي
سبز و سپيد و سرخ
من مثل
پنجره اي بسته
از دور
ترا
نگاه مي كنم
بازگشت به فهرست |
|
مرثيه
مردي
بزرگ
درگذشت
كركسان
مرثيه
برگرد
او
به سور نشستند
بازگشت به فهرست |
|
معصوم مثل آه
وقتي
بهار سينه كالت
ازپشت
پرچين پيراهن
حضور
نورس خود را
فرياد
مي زند
برخيز
برخيز
و دست مثل باد
در
شاخسار پريشان موي خود ببر
و مثل
شعله به رقص آي
امشب
در اين
قلمرو پاييزي
تمام
آينه ها تشنه مانده اند
معصوم
مثل
آه
بازگشت به فهرست |
|
مشق
هزار
بار نوشتم :
(( بابا نان
داد))
من ((
بيست)) گرفتم
بابا رفوزه شد
جايزه
ام
انگشت
هاي زبري بود
كه
كاكلم را نوازش كرد
بستني
چند نمره مي خواهد؟
بازگشت به فهرست |
|
به ياريم برخيز
به
ياري ام بر خيز
تا
زيبائي جهان را،
از پشت
سيم هاي خاردار
دريابم
اينجا
، به زخم هاي من،
مثل ((
پسامدرن))،
نگاه
مي كنند
كه
زشتي جهان،
مشكل
من است!
بازگشت به فهرست |
|
مراببند
مشتي
خاك
يك
جرعه آب
و كف
دستي آسمان
تمام سهم من است
مراببند
و خود
را باز كن
تا
كهكشاني
به
تو
ببخشم
بازگشت به فهرست |
|
خاك
تو،
ابر
باش و ببار
و
آفتاب و بتاب
تا بر
خود بايستم
و دست،
از
داربست بردارم
راست
مي گوئي؟
دانه
هاي مرا به خود بپذير
مثل خاك
بازگشت به فهرست |
|
برده
جامه
سياه مي كنم
سينه
كبود مي كنم
گل مي
زنم به شانه
گل مي
زنم به سر
با هر
سپيده دو
سر مي
نهم به خاك
و
اقرار مي كنم
بردگي
ام را
تا مرا
ببخشايند
گردن
نهاده ام به كيفر
از
هزار سال پيش
اما
هنوز،
گناه
خود را نمي دانم
بازگشت به فهرست |
|
ديوان
ديوان
شعر ترا را مي خواندم
خدا
هزار حور بهشتي
به تو ببخشايد
راستي،
كه در خماري جنسي
چه
شعرهاي قشنگي سروده اي!
بازگشت به فهرست |
|
سياه وكبود2
ما
دانه
هاي
رنگ به رنگيم
مثل گل
روئيده از زمين
دستي
كه آفريد
ترا و مرا،
يكي
است
از او
بپرس چرا؟
چشم تو آبي است
چشمان من سياه
بازگشت به فهرست |
|
كاسه
گفتي
به من،
كه
كاسه من،
داغ تر
از آش مردم است
كوري
مگر؟
كه
كاسه من
روي آتش است
بازگشت به فهرست |
|
براي قربانيان قتل هاي
عنكبوتي
در مشهد
عنكبوت
در
تقاطع نان و عفاف
اندام
هاي لاغر
خود را
مي فروشند
به
هرزگان شهر
قاچاق،
در پستو
و شحنه
هاي نجابت
عصمت
خيابان را،
گره
كور مي زنند
با
روسري،
به
گلوي گرسنگي
تا
كفترهاي چاق
چينه
دان بيا كنند
از
دانه هاي درشت
در
خلافت نان
بيست
سالگي آغاز كهولت است
روح را
مي توان فروخت
جسم را
،
هرگز
بازگشت به فهرست |
|
مصاحبه
زندگي؟
راه
درازي است، ناهموار
با
كفشي تنگ،
كه
ناخن را درگوشت فرو مي برد
مردم؟
ايمان
هايشان را.
به
بانك ها سپرده اند
عشق؟
مجنون
به صيد آهو رفته است
و
ليلي.
سكه
هاي (( ابن اسلام)) را مي شمارد
و
آزادي؟
چيزي
نبايد گفت
سكوت،
نشان رضايت نيست
بازگشت به فهرست |
|
وقت
صبح
شد،
به وقت گرينويچ
شب شد،
به ساعت شرعي
؟آنكه
خوابيد،
بيدار
نمي شود
هرگز
بازگشت به فهرست |
|
غزال
در من
آهوئي تشنه زنداني است
و در
تو،
گرگي
گرسنه رها
آهوي
من،
يك
وعده غذاي تو نيست
دشت
بزرگ
خالي
شد از غزال
كي سير مي شوي؟
بازگشت به فهرست |
|
بازگشت
چشمش
به دست خالي من بود
با رشك
آشكار
همسايه
ام كه از اسارت شش ساله بر مي گشت
با آستين خالي
بازگشت به فهرست |
